Hand in hand
Er wordt op dit moment veel verwacht van onze overheid. Misschien teveel. Maar dat komt omdat er afgelopen twintig jaar heel veel werd verwacht van de markt. Misschien teveel. Voor verdere liberalisering en marktwerking krijgt in Den Haag niemand nog de handen op elkaar. En in Brussel kan even geen commissaris de Lissabon Agenda (flexibilisering arbeidsmarkt naar Amerikaanse snit) vinden. Europa, inclusief Nederland, lijkt het geloof in marktwerking en deregulering te hebben verloren.
Er zijn volgens vooraanstaande economen nog wel sectoren waar prestatiecontracten en productiequota geen kwaad kunnen, zoals in het hoger onderwijs en de woningmarkt. Maar je hoeft geen helderziende te zijn om te voorspellen dat dit kabinet het publieke belang niet snel meer uitlevert aan de markt. Het verschil tussen efficiëntie en effectiviteit is vaker een praathuis zonder uitgang gebleken. Op kritische factoren als prijs en kwaliteit bekruipt de consument in elk geval het gevoel dat hij door de overheid met zijn marktwerking het bos in is gestuurd, waar hij het verder maar voor het uitzoeken heeft: zie bijvoorbeeld de Amsterdamse taximarkt.
Misschien is de PPS dan een mooi referentiemodel voor de toekomst: de efficiëntie van de markt, de objectieven van de overheid. Een model dus waarbij MVO en verlicht eigenbelang hand in hand gaan. Om het in één lange zin te zeggen: een optimum, waarbij een zelfbewuste overheid ondernemingen stimuleert om met een duurzaam rendement op een duurzame wijze die duurzame producten op de markt te brengen waar een kritische consument bereid voor is een faire prijs te betalen.
